به سيستم دنيای جديد خوش آمدی   

الان یک هفته است که میخوام بنویسم اما  فکر اینکه باید فارسی تایپ کنم ٬  من را حسابی تنبل کرد٬تا اینکه امشب بی خوابی من را  مجبور کرده تا بنویسم مگه بتونم بخوابم.

این مدت هر چیزه کوچیکی من را  نگران و بی خواب میکنه٬میگن از تغییرات هرمونی٬ که امیدوارم اینجوری باشه...٬ یعنی امیدوارم موقت باشه.

چیزی که من امشب بیدار نگه داشته ٬اینه که هر چقدر سعی میکنم که زندگیم درگیر سیستم قانونی جامعه کمتر بشه ٬نمی شه . بعضی وقتها جدی کم می آرم.

 به نظرتون عجیب نیست که از حالا (که من ۵ ماهه حامله هستم) باید بچه ای که هنوز پا تو این دنیا نگذاشته٬ در لیست انتظار مهدوک ثبت نام کنم؟قبل از  اینکه بچه را لمس کنم٬قبل از این که حس مادری را حس کنم٬ باید تصمیم بگیرم که کی و کجا فرزند به دنیا نیامده(ی) ام را ثبت نام کنم!!!! باید از حالا برای او وخودم تصمیم بگیرم!!!!

بعضی وقتها چنان آلوده سیستم جامعه می شویم که همه چیز عادی به نظر می آید٬ فراموش میکنیم که این تو نیستی که واسه خودت داری تصمیم می گیری٬این سیستم که تو را هل میده که همه چیه زندگیت را برنامه ریزی کنی.

شاید تمام چیزهایی که هنوز به چشم من غیرعادی میاد٬بعد از مدتی خیلی عادی بشه٬شاید یک روزی من هم مثل همسایه ام یا بیشتر اطرافیانم  از برنامه سفری که تا ۳ سال آینده مو به مو  برنامه ریزی کردم٬حرف بزنم...٬شاید فرزند من روزی  این نوشته مرا بخواند و نتو اند دقدقه امروز مرا بفهمد.

عزیز پا نگذاشته(ی) من٬ به  سیستم خوش آمدی!

پانوشت:

بهاره از من پرسیده بود که چه شکلی شدم٬راستش یک چیزی شبیه گردو...فعلن همه میگن که حاملگی بهم اومده٬ خوشبختانه به هیچ چیز ویار ندارم به جز به مادر شو....

 

 

Welkom in het systeem van onze wereld:  

Omdat ik in het Perzisch en het Nederlands wil schrijven, heb ik een week lang niet kunnen schrijven. Het is nu de 5e ochtend en ik kan niet slapen, een goede reden om te schrijven.

 De laatste maanden maak ik me zorgen over allerlei kleine dingen. Iedereen zegt dat het door de verandering van de hormonen in mijn lichaam komt: “Ik hoop dat ze gelijk hebben, en dat het tijdelijk is”.

 Wat mij op dit vroege uur wakker houd is: “Ik probeer mij te onttrekken van het maatschappelijke systeem dat het leven beïnvloed, maar soms lukt dit niet”. Is het voor niet vreemd dat ik  vanaf nu  mijn nog ongeboren kind voor de wachtlijst van de kinderopvang moet inschrijven? Voordat ik mijn kind omhels en voordat ik me echt als één moeder voel, moet ik voor mijzelf en mijn kind al de beslissing nemen over welke kinderopvang, waar en waneer. Soms worden wij zo beïnvloed door het maatschappelijke systeem dat wij vergeten dat wij niet de enige zijn die over ons leven beslissingen nemen. Dit systeem dwingt ons om alles te regelen.

 Misschien komt er een dag dat ik zo gewoon over dit alles (dingen die nog niet zo gewoon voor mij ogen) reageer. Misschien komt er een dag dat ik net als mijn buren of de meeste mensen die ik ken, praat over mijn 3 jaar van te voren geregelde vakantie. Misschien komt er een dag dat mijn kind deze tekst leest en dat hij of zij niet kan begrijpen waarover ik bezorgd ben.

Mijn lieve, ongeboren kind: welkom in het systeem!!

 

 

لینک
شنبه ٢۱ مهر ،۱۳۸٦ - Tahereh Keimanesh