دو روزی که يک سال گذشت!   

چهارشنبه صبح با شوق زیاد از دیدن نی نی بیدار شدم٬ ساعت ۱۱:۳۰ سونوگرافی داشتم٬ با کیان با هم رفتیم٬ تو راه از حدسیاتمون از جنسیت بچه حرف می زدیم. تو سونوگرافی همه اعضای نی نی رو چک کردن ٬این دفعه دیگه نی نی عین ماهی نبود٬ می تونستی حتی بینی کوچولو و سربالاشو ببینی... خیلی کوچیک و ناز بود ٬نی نی من یک دختر کوچولوی (قابل توجه مادران پسر دار).

از خوشحالی نمی دونستیم چیکار کنیم٬ دکتره گفت که یک کلیه نی نی یک کم رطوبت زیاد داره که چیز خاصی نیست و باید قبل از زایمان یک دفعه دیگه چک بشه٬ با چشمای نگران پرسیدم وگرنه چه مشکلی پیش می آد؟ اون برام توضیح داد که شاید نی نی  باید یک مدتی آنتی بیوتیک مصرف کنه و خیلی موضوع شایعی هست.

من و کیان شادو شنگول در مورد اسم دختر کوچولومون حرف می زدیم٬همین که به شرکت رسیدم همکارام که چهره شاد من دیدند از نی نی پرسیدن و من هم از اکو و ... حرف زدم.اون روز خودم راخوشبخترین زن احساس کردم اما هنوز چند ساعتی نگذشته بود که مبایلم زنگ زد٬ دکترم بود گفت که از سونوگرافی  زنگ زدن که باید چند آزمایش انجام بدی٬ از تعجب داشتم دق می کردم٬ از کلیه نی نی گفتم که اونم نزدیک به زایمان باید آزمایش بدم٬گفت آره اما یک مشکل جدی دیگه هم هست

مغز نی نی بزرگتر از حالت عادی....و پس فردا باید بری بیمارستان که متخصص چک کنه٬نمی دونستم چیکار کنم٬باورم نمی شد٬پرسیدم یعنی چی...چی پیش می آد؟ من ..من کرد جرات گفتن نداشت٬آخرش گفت که احتمال اینکه نی نی مشکل ذهنی ٬عقب ماندگی داشته باشه...

دیگه هیچی نشنیدم٬خودمو خارج از شرکت پیدا کردم در حالیکه داد میزدم...به کیان زنگ زدم تو جلسه بود...وقتی بهش گفتم صدای های های گریه شو شنیدم ٬دیگه طاقت نداشتم...

تمام ۲ روز گریه کردم و خونواده ام در ایران دست به دعا ...مامانم دیگه توان راه رفتن نداشت فقط بهم می گفت که خدا رو شکر کن که الان فهمیدی....هنوز می تونی نی نی رو بندازی...مامان من ۵ ماهمه!...مامان نی نی شکل گرفته...من باید زایمان کنم اگه بخوام نی نی رو سقط کنم...

رییس شرکت من و کیان اجازه کار بهمون ندادند...رییسم کلی گریه کرد از من خواست که همه انرژیمو  بذارم برای تصمیم سختی که در پیش دارم . همه چیز واسم ناچیز می آومد٬همه جا سیاه به نظر می آومد...کیان آرومتر شده بود٬اون نی نی را می خواست حتی اگه عقب مونده باشه...من بدتر شده بودم زمان دیر می گذشت ...و تمام این دو روز در حال خداحافظی از دخترم بودم...خیلی سخت بود.نی نی به شدت به شکمم به حالت اعتراض می کوبید.هیچ وقت تا اون موقع این قدر ناآروم حسش نکرده بودم.

بیمارستان که رفتیم لرزان روی تخت دراز کشیدم٬دکتر نگاهی به چشمای پف کرده ام کرد و کارشو شروع کرد٬صدای قلب نی نی رو که شنیدم گریه کردم. با ترس از دکتر پرسیدم که چیزه غیر نرمالی تو سر نی نی میبینه؟ گفت نه هیچی٬همه چی نرمال و خوبه...سرمو گذاشتم رو شونش و زار زار گریه کردم...

خدایا ازت متشکرم.

لینک
یکشنبه ٢٩ مهر ،۱۳۸٦ - Tahereh Keimanesh

   به سيستم دنيای جديد خوش آمدی   

الان یک هفته است که میخوام بنویسم اما  فکر اینکه باید فارسی تایپ کنم ٬  من را حسابی تنبل کرد٬تا اینکه امشب بی خوابی من را  مجبور کرده تا بنویسم مگه بتونم بخوابم.

این مدت هر چیزه کوچیکی من را  نگران و بی خواب میکنه٬میگن از تغییرات هرمونی٬ که امیدوارم اینجوری باشه...٬ یعنی امیدوارم موقت باشه.

چیزی که من امشب بیدار نگه داشته ٬اینه که هر چقدر سعی میکنم که زندگیم درگیر سیستم قانونی جامعه کمتر بشه ٬نمی شه . بعضی وقتها جدی کم می آرم.

 به نظرتون عجیب نیست که از حالا (که من ۵ ماهه حامله هستم) باید بچه ای که هنوز پا تو این دنیا نگذاشته٬ در لیست انتظار مهدوک ثبت نام کنم؟قبل از  اینکه بچه را لمس کنم٬قبل از این که حس مادری را حس کنم٬ باید تصمیم بگیرم که کی و کجا فرزند به دنیا نیامده(ی) ام را ثبت نام کنم!!!! باید از حالا برای او وخودم تصمیم بگیرم!!!!

بعضی وقتها چنان آلوده سیستم جامعه می شویم که همه چیز عادی به نظر می آید٬ فراموش میکنیم که این تو نیستی که واسه خودت داری تصمیم می گیری٬این سیستم که تو را هل میده که همه چیه زندگیت را برنامه ریزی کنی.

شاید تمام چیزهایی که هنوز به چشم من غیرعادی میاد٬بعد از مدتی خیلی عادی بشه٬شاید یک روزی من هم مثل همسایه ام یا بیشتر اطرافیانم  از برنامه سفری که تا ۳ سال آینده مو به مو  برنامه ریزی کردم٬حرف بزنم...٬شاید فرزند من روزی  این نوشته مرا بخواند و نتو اند دقدقه امروز مرا بفهمد.

عزیز پا نگذاشته(ی) من٬ به  سیستم خوش آمدی!

پانوشت:

بهاره از من پرسیده بود که چه شکلی شدم٬راستش یک چیزی شبیه گردو...فعلن همه میگن که حاملگی بهم اومده٬ خوشبختانه به هیچ چیز ویار ندارم به جز به مادر شو....

 

 

Welkom in het systeem van onze wereld:  

Omdat ik in het Perzisch en het Nederlands wil schrijven, heb ik een week lang niet kunnen schrijven. Het is nu de 5e ochtend en ik kan niet slapen, een goede reden om te schrijven.

 De laatste maanden maak ik me zorgen over allerlei kleine dingen. Iedereen zegt dat het door de verandering van de hormonen in mijn lichaam komt: “Ik hoop dat ze gelijk hebben, en dat het tijdelijk is”.

 Wat mij op dit vroege uur wakker houd is: “Ik probeer mij te onttrekken van het maatschappelijke systeem dat het leven beïnvloed, maar soms lukt dit niet”. Is het voor niet vreemd dat ik  vanaf nu  mijn nog ongeboren kind voor de wachtlijst van de kinderopvang moet inschrijven? Voordat ik mijn kind omhels en voordat ik me echt als één moeder voel, moet ik voor mijzelf en mijn kind al de beslissing nemen over welke kinderopvang, waar en waneer. Soms worden wij zo beïnvloed door het maatschappelijke systeem dat wij vergeten dat wij niet de enige zijn die over ons leven beslissingen nemen. Dit systeem dwingt ons om alles te regelen.

 Misschien komt er een dag dat ik zo gewoon over dit alles (dingen die nog niet zo gewoon voor mij ogen) reageer. Misschien komt er een dag dat ik net als mijn buren of de meeste mensen die ik ken, praat over mijn 3 jaar van te voren geregelde vakantie. Misschien komt er een dag dat mijn kind deze tekst leest en dat hij of zij niet kan begrijpen waarover ik bezorgd ben.

Mijn lieve, ongeboren kind: welkom in het systeem!!

 

 

لینک
شنبه ٢۱ مهر ،۱۳۸٦ - Tahereh Keimanesh

   This strange Dutch people   

It is really funny ,sometimes I get confused about this Dutch people, sometimes I can’t understand them.

In general they are so rational and efficient and they are proud of that!!!

But now when I say that  I want to know in advance if my child is boy or girl ,they look at me strange  and they ask why you want to know previously , why you don’t want to have surprise at the end.

We as Iranian , which are so spontaneous , and most of  things get planned just a few hours before we do that. We really like to know as soon as possible  if our child is girl or boy, I never saw an Iranian to wait till end of her pregnancy to know about sex of her child.

 But this strange Dutch!!!!! They planned everything in advance , maybe you can’ imagine

they plan their holidays  for years , now my neighbour know where they want to go in summer of 2008 and 2009….

Dutch  are really strange!!!!

 About two weeks later I will get informed if  I have boy or girl. I am really excited.

لینک
دوشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٦ - Tahereh Keimanesh

   The Iranian film festival in Utrecht   

It was so impressive to see how Iranian as a small group in the Netherlands can make such an activity.

It was 13:30 I arrived there, I tried to recognize Iranian between big groups, but it was so funny I saw much Dutch people who were interested in Iranian movies, all of the salon were full and most of the tickets were sold.

The guiders were Iranian, I really felt proud to see them with so much confident ,The director of this organization was an Iranian girl, she is 26 years old, I can say she was like a fire of passion. You know when I see such successful Iranian, I feel really proud and happy.

I saw three movies there and also one  Iranian music band, it was mix of jazz and traditional music of Iran, it was so nice.

One of the movies was "Friday Afternoon'', it was a strong and impressive film. It  showed how the tradition is like a barrier to develop yourself. The main role was a girl that escaped from her village and her house to Tehran. She got arrested and she came back from jail with a child to home, but her father didn’t accept her, she became anonymous in Tehran so she could find her way.

It was such an emotional film but it showed we torture more of tradition than our politics;Always we make the government guilty for women rights and other crisis in our country, although it is something we can do ourselves. I think this development should happen from individuals (micro scale) and after that it can have effect in society and politics (macro scale) .

 I was always asked about my country in the office where I work. The old generation knows more about Iran before revolution but new the generation compares Iran with Arab countries.

 When I explain about Iran, it is really a new image for them, they can’t imagine correctly about that, I always felt so sorry that I had to explain much about my country and that they have such a wrong image about Iran.

 After this festival, my mind got changed, the image they have maybe is not completely correct, maybe it comes just from political situation of Iran, it is not all what you can experience in Iran; but now I can say it is really an image of a big part of Iran .

 Always after explanation about my country, the discussion always ended with the question why the people of my country chose for this regime or why they chose for this president. I hear it this week more after the interview with the president of Iran, after his foolish speech. When I watched his interview, I doubted if he can even write his name correctly, with this speech that we don’t have any homosexual, we have free country for women,…

 It was shameful but it really shows we chose for him, it shows a big part of Iran chose him.

So the image that people have about Iran, it is a real image….we can’t count of this small intelligent group to prove what Iran is .

Before I thought I can’t do anything for this land , but now I feel with little individual development can we change this country. This  individual development can be extended to  our family, neighbors, friends and in big scale our society.

 When I look back to my family, I see how they developed themselves, how this traditional family got open, how we as new generation could bring so much change and how we broke the prejudice and  the tradition which closed our attitude.

 

I believe we can do something .

 

لینک
یکشنبه ۸ مهر ،۱۳۸٦ - Tahereh Keimanesh

       

ٍٍٍٍٍٍٍEarly morning i woke up so happily to read  the new weblog of my friend Bahareh. Reading my friends weblogs feels like a gift. I thought maybe some of my friends once can feel the same when reading mine. That's why I started to write. 

Today I  want to go to the Iranian filmfestival in Utrecht. It is the fisrt year that this festival is full with different programs and it takes more than one day...It was difficult for me to make new friendship during this first three years in the Netherlands, It gave me always the feeling to loose my old freinds instead of making more friends...

It is the first year I feel  I need new Iranian  friends here...

It is the first time I want to extend my friendships.

It is the firts time I want to share my unknown feeling to my freinds..., most of them know me as a rational and idealistic woman...

It was always difficult to open my heart...to talk about my feelings..

From the moments that I got familar with my husband, my feelings came closer to my reality in appearance, closer to what other experience from me.

In this country I  became more patient and stronger, but also more frigable...

It is the first time I feel that I know more and less of maybe a bit enough about this culture. Now I like to know more about  my own culture...I don't know why?

Mayebe someoone will come soon to my life, maybe that is why I am restless, maybe that is why I am gready to know more about my country, I think  I am a bit worried how I can raise up my child with two cultures and with two langauges. I think I am scared that my child doesn't want or can't talk Farsi with me. I think I am a bit scared that my child can't understand me.

 

لینک
شنبه ٧ مهر ،۱۳۸٦ - Tahereh Keimanesh